ازلبت سرخی انارستان

آب می آوردبه دندانم

دوست داردلبم ازآن چشمه

_که قراراست تاک بنشانم_

دردل مستی آشیانه کند

عشق داندزتوچه پنهانم

آن حریری که تردی اش هوس است

ازلطافت به آب می ماند

ازجسارت به تشنه می مانم

کارم ازدست دل خراب شده

کارهارادرست ویرانم

ای که درچشم عشق شیرینی

درسخن خسروانه سلطانم

مصدرپیچشت کمردارد

تابچرخدبه دست دستانم

دوست دارم توراشبی تاصبح

روی زانوی عشق بنشانم

باخدایکسره کنارآیم

حق جان ازدل توبستانم

فرصت نازرامهیاکن

تابدانی چقدرمی دانم

درعبورازشمیم مغناطیس

دست وپاچیست ؟سرمی افشانم

ازکف پام تا به فرق سرم

جانماندکه من نجنبانم

اشتیاق نگاه سرکش تو

شعله پرتاب کرده درجانم

بوسه رادیده بان خلوت کن

تادلم رابه تو بتابانم

من دلم را نمی دهم به کسی

دل ولی می کشدبه میدانم

 احسان هاشمی در ورودی این کتاب بیتی را که مهم نیست از کیست (اسمش را نیاورده) آورده اما برای روش نگارش آن به نشانه های رکنی، نظر دوخته و در نگارشي عمودی، کلمات افقی را چیده است. درندگی در این رکن گذاری را می توان به عنوان پیش زمینه ای برای ورود به دنیای شعرهای این جهان کوچک و محاط در کاغذ، لحاظ کرد.

اول از یگانگی رکن ها در معنای اجتماعی می آغازیم و منشأ حکمی آن را برمی رسیم تا بدانیم، این نشانه شناسی، چه ساز و کاری دارد.

مصراع اول، پیرو حکم مصراع دوم است. یعنی "طرفی نیست در این عالم نامرد مرا "این حکم را دلیل است که: "گر چو خورشید به خود تیغ زنم معذورم."

اما در این نشانه شناسی چند نظام وجود دارد :نخست این که من در این عالم نامرد با کسی برخورد ندارم و معنای ضمنی این که، عالم نامرد است و من نامرد نیستم و معنای ضمنی تر، اینکه "در عالم برای من هماوردی نیست"، معنای معنای ضمنی تر، اینکه من در زبان، ساختار حکومتی خودم را دارم و پاسخ ما به آن، اینکه: بسیار خوب، اما به ساختارهای دور از دسترس سادگی بیندیش چرا که ساده هر چه خوب باشد ساده است و نه رند و زیرک، البته برای سادگی زیرکانه، شأن مختصری قایلم.

نظام دوم در این طرح می نماید که: طرفی را در معنایی بیندیشیم که تلفظ دیگری از این واژه، معنای آن را به دوش می کشد و در آن، حرف دوم : ر، ساکن است: طرفی؛ که در ترکیب با مصدر بستن، معنای حاصلی کردن و به دست آوردن و امثال آن، می دهد. در این نظام معنایی، مصراع، می گوید: من از عالم نامردان، طرفی ندارم و معنای ضمنی؛ من نامردی را حاصل نمی کنم؛ و معنای ضمنی تر، من نامردی، یاد ندارم و معنای معنای ضمنی تر اینکه: من نامرد نیستم و پاسخ ما به آن: دمت گرم، نامردی بسیار چیز بدی است و به گونه های پست تعلق دارد.

نظام سوم، از شانه های نخستین نظام برای ارتفاع را اوج گرفتن، سود می برد. در این نظام، معنایی منفی باف هم وجود دارد که منی گوید من با کسی در عالم بحثی ندارم و این به دو دلیل است: یا به توانایی هایم آن قدر اعتماد دارم که بدانم ادامه راهم را می توانم همراه با ذوق خودم بروم: پاسخ خود را به این جمله همین جا بدهم تا ناگفته نماند؛ من تا اینجا مشکل ندارم اما تذکر رفاقت را واجب می دانم که با این کار خود را در قفس حرمان از بهره مندی از روایت دیگران از داستان کوچ جهانی، نیفکنی، شاید نیفتی اما حواست هر چه باشد بهتر است.

يای دوم، اینکه: من کسی را در عالم قبول ندارم که با او طرف شوم، معنای ضمنی، اینکه: من در عالم، از همه کس ها قوی ترم، معنای ضمنی تر می گوید قوت همه کس های عالم را من در اختیار دارم و به کار می گیرم. در سرآغاز مدخل آوردن آن، یعنی؛ کسی در عالم از من، تواناتر نیست و پاسخ ما این که: تو بالاخره یک توانایی هایی داری که ما راغب شده ایم، مدخل دفتری ات را در نظام هاي نشانه، دسته بندی کنیم اما حداقل حداقل، اگر هیچ آدمی را قبول نکنی در معنا: خدا و در صورت: بسیاری پرندگان و چرندگان و دوندگان و خزندگان و درندگان از توی قوی ترند و می توانند بعضی شان با یک مشت یک آدم فضول را که احتیاط نکرده، از پای درآورند بعضی شان هم از دیدار آدم برای قورت دادن مختصری، استقبال می کنند البته پس از بلعیدن، دور درخت می پیچند که مقداری سخت است و ممکن است دردمانده ات هم بیاید.

حال وضع مصراع اول را در برابر نظام ها قرار می دهیم تا ببینیم چه جلوه هایی، در ترکیب دو مصراع با یکدیگر، در این نظام ها، دلبری می کنند که داستان احسان هاشمی، در آنجا برای روایت، می تواند نشانه داشته باشد. البته ممکن است احسان، این داستان ها را نخوانده باشد اما در این نشانه شناسی، می توان از آن پرده برداشت.

در برابر نظام اول: که از معنای ضمنی اش این معنا را درآوردیم که کاراکتر و پرسونای نظام دارد می گوید: من در زبان، ساختار حکومتی خودم را دارم. می گوید: من چنان که خورشید می زند؛ اگر به خودم تیغ بزنم، معذورم چرا؟ چون این منم که تصمیم می گیرم چه کار کنم و به کسی مربوط نیست و حق ندارد که بخواهد به من امر کند که چه کنم و چه نکنم، حتی اگر کار ابلهانه ای باشد و از تیغ زدن به سراپای خودم چنان فوران خونی را جاری کنم که چون خورشید در روایت های آدمیان بتابد. پاسخ ما اینکه: اگر به اندازه ای که شکل تأویلی ات به خورشید برود از راه تیغ زدن به سراپایت بروی، ممکن است خودت را بکشی، همچنین، در داستان های تکراری روزنامه ها هم راهت ندهند چرا؟،

اگر خودت را بکشی آن ساختار حکومتی ات هم قبل از معرفی کامل به زبان، خواهد مرد یا لااقل حیاتی دیگرگون خواهد یافت که در تصور و خاطره تو نمی آید.

من تو را توصیه به خویشتن داری می کنم و می گویم حکومت های مقتدرتر خویشتن دارترند چرا؟ چون دیر به شان برمی خورد و هیچ وقت به خودزنی های بی دلیل، دست نمی زنند بلکه غالبا دیگرزن با دلیل اند.

در برابر نظام دوم: در این نظام، بیت می گوید: من از آنجا که نامرد نیستم عذری دارم که حق دارم مانند خورشید به خود تیغ بزنم. وی عذرداشتن خود را مربوط به نامردی تعریف می کند. شاید می گوید: از بس جهان را نامرد فرا گرفته من که نامرد نیستم چنان عصبانی ام که از شدت آن، اگر به خویشتن هم تیغ بکشم، عذرم خواسته است اما می گوید: من این تیغ کشیدن به خود را به آشکارگی خورشید- در متن- انجام می دهم و با حرارتی که در اوست، و با خبری که همه از نوازش های او دارند. می گوید اگر به خود تیغ بزنم در این زمانه نامرد که همه به دیگران، تیغ می زنند، آن قدر عجیب است که خبر چنان پخش می شود که مردم خورشید را به یاد می آورند.

پاسخ ما به آن: نه واقعا، نه مردم نامرد آن قدر زیادند که عالم را فرا گرفته باشند به نحوی که بتوانند مردان را بپوشانند و نه اگر خود را بزنی آن قدر مهم است که تیتر اول روزنامه ها و سایت ها شوی، من فکر می کنم خودت را نزن اما نیروهایت را در تدارک جهش های برجسته، در ارزیابی داشته باش تا سر فرصت که رسید از پریدن باز نمانی. اگر مردانگی خوب است مرد نباید خودش را بزند بلکه باید کاری کند که مردان زیاد شوند انشاءالله.

در برابر نظام سوم، که می گوید: من در عالم با کسی بحثی ندارم: در برابر دلیل اول که می گوید: آن قدر به ذوقم اطمینان دارم که ادامه راه را با تنهایی او می توانم بروم. بیت می گوید: دلیل اینکه من حق دارم مانند خورشید به خود تیغ بزنم این است که من به حکم ذوقم، اطمینان کامل دارم و این حکم را آن حاکم مطمئن، صادر فرموده اند.

پاسخ ما این که: ذوق اگر خود را از امکان های خردمندانه محروم بگیرد و با این امکان ها گفتمان نداشته باشد ممکن است مانند همین مورد حاضر، حکمش زیان آور باشد و نیروی تو را مصروف آسیب رساندن به خودت بکند. در صورتی که در آن گفتمان، خرد به او خواهد گفت که افزایش نیروی داشته، با برنامه های قوت بخش ممکن است و خودزنی، برنامه ای نیست که قوت فرد را افزایش دهد، حتی باعث کاهش آن می شود.

در برابر دلیل دوم: که می گوید: کسی در عالم از من تواناتر نیست، بیت می گوید: من از آنجا که قوتم برتر از خورشید با هر تنابنده دیگری است برای من کاری ندارد که چنان که خورشید به خود تیغ می زند، به خود تیغ بزنم. عذر من این است که خودزنی برای من کار سختی نیست و باعث آسیب رساندن به من و از بین رفتن من نمی شود. این کار را هم به این دلیل انجام می دهم که عالم را نامرد فرا گرفته و من در مردانگی تنها مانده ام.

پاسخ ما: واضح و معلوم است که چنان قدرتی، در مجموعه سیاره ما هم که جناب زمین با همه تاریخ و داستان های علمی و غیرعلمی اش باشد، نیست چرا که این جناب، گرفتار در نیروی جاذبه خورشید، سالهاست که او را طواف می کند و نمی تواند از قدرت نمایی چند صد میلیون ساله او، راه خروج از سیطره ای بیابد. بنابراین خودت را نزن، صبر کن شاید بالاخره روزی به آن رویا رسیدی، آن وقت، در شرایط جدید، تصمیم متناسب با آن شرایط را بگیر، شاید راضی نشدی خودت را بزنی و خوشبختانه، توانستی تصمیم سالمی بگیری.

مخاطبان در نظر داشته باشند که کنکاش در این نظام های نشانه ای، از طرف شاعر که بیت را به آن صورت در مدخل آورده، پیشنهاد شده بود. وی با این کار می گوید برای ورود به جهان های متن من در ابتدا باید تکلیفت را با این مفاهیم و نشانه شناسی ها مشخص کرده باشی و من، از آنجا که اهمیت مسئله را حیاتی می دانم و در پاسخ به محبت احسان هاشمی، خود را ملزم به تذکر و اجرای آن پیشنهاد دانستم که محتوای این مقاله، گزارش آن تذکر و اجرا بود.

اما نکته ای را هم در پایان اضافه کنم و آن اینکه مجموعه پرسوناهایی که در این نظام ها به چالش گرفته شدند و به آنها پاسخ داده شد در واقع، مجموعه تن ها (کالبدها، فکرها، پرسوناها)ی شاعر بودند که در هم تنیدگی آنها، نظام حاکم بر فضای متن را تعریف و هدایت می کند و آن کاراکترها تن های درهم شاعر بوده اند که به همین مناسبت، وی، نام "تن های درهمم" را به مجموعه شعرش داده است.

نظر به شیوه ی از درددل فرار کنیم

به باغهای دویدن به دشت

                     نور کمی

برای سرکشی کودک خیال من است

که تتًه پتًه اگر هم کند

              یقین دارد

زبان شناس ترین مردمان معنایش

                        اسیر دوران اند

که از تبسم قندش

دل دلیرترین آفتاب

             آب شده

سرش

        اشاره پذیر وفور خواب شده

                                 ناب شده 

  و رفته از روش پله های ناب

                                       شدید

          و راز گرمی آرایش تمنایش

                       به سبک بی مانند

دویده در عقب درزهای کوک زده

                      "فلوت تند دهاتی"

که در قدیم ترین گوشه ی سوال من است:

         چگونه مستعد خواب را دچار کنیم

و بی قرار

در استراحت کمیاب گل فرو برویم؟

 جوان آیینگی ها را ،ز پیران یاد می گیرد و پیر از شادی ذهن جوان امداد می گیرد.

 در عیار تجربه، آیینه از فرط صفا، بی نصیب از کوره های روزگاران مانده است. باید او را از کهن باسنگ، آمیزش دهند تا نصیب از دردهای روزگارش بدرود. گرچه آیینه به اول بار، در دامان سنگ، خوشه ی شهد وجودی خودش را بازیافت، لیک در این نشئه باید سنگ را هم ،خو کند تا بداند درد چیست؟

کودک انسان ز فرط آینه بی طاقت است، از خراش سنگ های عمر، بردباری های طاقت را به کف می آورد. هر خراشی، داستان زندگی همراهش است. تا جوانی، داستان های زیادی زیسته ست: داستان های بلند تجربه، در کتاب سخت خوان زندگی.

پیر فرهنگ لغت، فرتوت واافتاده است، قسمتی از پیر هم در عرف، "جا افتاده "است. می رود آیینه شان با اصل خود واصل شود. روح را داند خدا ، و جسم شان، تا همیشه از نگاه دوستان، بیرون رود. تجربتهای 

وسیع پیرها ضرب در اعماق درک زندگی، می تواند هر جوان خوش نظر را در عبور از زندگی راغب کند، تا به زجر کمتری آن تجربت ها را بپیماید.

پیر آگاه، از جوان، آیینه می سازد، می برد آیینه را در تابش خورشیدی اش.از دگر سو، اشتباهاتی که اذهان جوان دارند را از طریق گفتگو، هنگام شور، چاره جویی می کنند. چون مشاور شد جوان، پیرش به تخمین نشاط، راه، سوی چاره ی درد خطاها می برد. ورزش ذهنش فراهم می شود تا به دست تنبلی، عنکبوتان، تار در تالارهایش نفکنند. سود پیران از جوانان در نشاط لازم است تا بدانند و به دست خود تبر، بر تلاش عمر سنگین نفکنند.

وجه "جا افتاده پیری" ولی، داستانش از کتابی دیگر است. متر، سن و سال نیست. کودک نوزاده ای هم می تواند پیر باشد. محترم در پیشگاه نوجوان و پیر باشد. از خدای پیر با یک حکم عالم ـگیر باشد. پیری از این دست را با متر اخلاق خردورزانه می سنجند که رو سوی خدا دارد.

بسا که آن جوان ها در نشاط آن جوانی، بهره هایی بی شمار از پیری پیغمبری دارند. وقت شور، آن بهره ها را هم، با فرح تقدیم می دارند.

از جوانان سهم پیران، نشاط در زندگی و کار و توسعه و انبساط و از پیران سهم جوانان، کمک در چاره جویی های سخت: جوانان و پیران خوشبخت.

شکوهمندی یک باور، از جایی هم دیده می شود که توابع عملی آن است. باورمند آن باور چه به دست می آورد؟ این بار، در تدوین با باورهای دیگر، چه شکلی است؟ باوری که باورمندان شکوهمند دارد در زندگی مردم روزگار، داستان دارد.

از باورمندان شکوهمند و سنجیدن آن در معیارهای پراکنده زندگی، راه به باور، نشانه گذاری شده است. این نشانه ها، نشانه های تجسد یافته داستان زندگی اند. طرد این نشانه ها، حرمان از محتوای آنها را ورزش می دهد. حرمان پا به معنا باز می کند و به روح، امکان های آسیب را، گزارش می دهد و به این ترتیب، حرمان، به روح منتقل می شود.

 حرمان باید طرد شود. روح ایمان در کار طرد حرمان است.می گوید: حرمانتان از راهی می رود که یقین کمتری دارید چرا که هر چه ارج باورت را افزایش دهی، جایگاه ات را در وجود، علو مي بخشی، مرا باور کن و رستگار شو .شروع خود را این گونه آورده است. اولین توانایی اش را قوت رستگار کردن می داند. رستگاری را از دیرباز، بشر جستجو کرده است و پیش نیاز همه نیازها در نگره های توحیدی است. باورکردن، فرد را به درجه تقوی نشان دار می کند.

بسیاری، شدت تقوای فرد را در قدرت باور او رصد می کنند و باور او را می بینند، قدرتش را در وجه زندگی عملی، می سنجند و تقوی را نشان ـ بخش  می پذیرند.

افراد فراوانی در نگره های دینی، شان فرد را به باور او نسبت داده اند البته این باور- که متر تقواست- در مطلقی مفهوم می شود که راز "کن فیکون" را افشا کرده است.

این باور یعنی چقدر مطمئنی اگر از خدا بخواهی می گیری؟ چقدر می توانی؟ بتوان و بگیر.

می فرماید: شما اگر" بخواهید بتوانید"، کمکتان می کنیم که بیشتر "بخواهید بتوانید" و بتوانید. این راه، هیچ وقت پایان نمی پذیرد و شما برای خواستن، محدودیت ندارید اما چیزی که هست ،خواست کسان را به درجه ایمان، یقین و اطمینان آنان پیوند داده ایم و یقین کمتر، خواست در حدود خود- نسبت به خواست ها- را برآورده می کند. ما یقین را اجابت می کنیم و یقین در پیشگاه ما درجه بندی و برنامه ریزی دارد. اگر یقینت را پروار کنی و گسترش دهی، ما درجه ات را مطابق با گسترش و پروارگی آن، اعتلا می دهیم. به چقدر "کن" باور داری که "فیکون" آن از گذرگاه درخواست تو از خداوند، مقدر باشد؟ این متر باور است، صرف آگاهی، تنها باور به صرف آگاهی است و آگاهی برخوردار با باورهای شکوهمند، قرار ملاقات دارد.
آگاهی به باورهایی که وجود دارند، در رسیدن به باورها، تنها نقش نشانه ای دارد. باور، نشانه ندارد بلکه ظهورش همراه با نشانه هایش است. ظهورش انحصار دارد و انحصارش، طعمی خوشگوار و دلپذیر، که باعث می شود به عمر روایتی خود، نگریسته شود و لطایف آن، دقیقه یابی شود. اما این لطیفه یابی دقیقه ها، خود نیز در نهایت، یک نشانه معتبرتر برای بی اعتباری خود ،و هنگامی مي شود که باور مورد بحث فرد، سر برسد و همه این آگاهی ها را در خود هضم کند و داستانشان را از نو بپیچد.

باورهای اوج گرفته داستان های پیچیدنی را در اوج می زیند. در همان اوجی که گرفته اند؛ و پیچاندن را با فرمان خود مناسبتر می یابند. اما فرمانشان در قالب یک درخواست باورمندانه و اجابت فرمان خداوند است. آنجا که می فرماید: "ادعو انی استجب لکم": بخواهید می دهم، اگر خواسته ات را در اوج دیده باشی باید خود را به آن اوج برسانی و اگر این اراده را بیاوری ما تو را به اوج می رسانیم، آن وقت تو هر چه می توانی از توانت نیرو بگیری ،اوج بگیر: همت بیاور، اجابت ببر، همت بیاور.

باور در فرآیند تماشای خود، پوسته می ترکاند و راه جهش را نمودار می کند و البته به نسبت اشتیاق، هموار.

ظهور باور با توصیه به عبور از خودش همراه است.از باور تنها می توان با باورکردن، عبور کرد. باید باور کرد و بعد از آن گذشت اگر باورت را درست باور کرده باشی، گذرت حتماً با باوری ارجمندتر، ممکن می شود وگرنه باور،آسان نمی آید که آسان برود.

آنان که در داستان زندگی شان خدا همه کاره است متر ارجمندی شان را در درجه بندی باور بیشتر، به حرف های مقتدرانه و بی نیازانه وی به دست می آورند و به آنجا می رسند که همه چیز از باور، بی نیاز می شود .چرا که شان خواست باور، داوری می شود از نسبت خاص خواست با شان داوری، میزان باور، یقینی می شود. یعنی به معیار یقین، محک می خورد. فرد به تاب خواستش پی می برد و دوست دارد این دور را چنان بپیچاند که محو کند. در دام دوستی گرفتار می آید و برای پیروزی به خواست جدید می رسد: حد جدید خواست.

در حدود خواست، مرزهایی وجود دارند که مجموعه محاط در داخل مرز را برآورده می سنجند. آن امکان های برآوردنی، امکان های باورند، امکان های درجه باور.

اختلافهايی که در دو سوی مرز، تعیین شده اند فرق های اساسی دارند و با توان های متفاوت، پدیدار می شوند.

باور، توان دارد و توان سنجیدنی است. باورمندتر، توان های ارجمندتری دارد. می تواند تاثیر بیشتری در وجود اجتماع بگذارد و آنها را به لکه های خود، زینت دهد: لکه های روایت های مجرب باورمند. در عرصه های نظیر گیر اجتماعی.

فرد باورش را می خواند و مواهب این خواستن به اجتماع باورمند نیز جاری می شود. آن لکه ها روایت های آن مواهب اند که همواره در ارتعاش اشتیاق، خانه می گیرند و مومنان بسیاری از آن خانه ها خبر دارند.

پرواز این روایت ها به جان راوی می پرد و او را در راستای خود اوج می بخشد و تعریف می کند راوی داستان خود را از روایت ،بیان می کند؛ روایت خود را. و در همه جای روایت، جهشی به سوی همه سو، به چشم می خورد که از جمال اشتیاق، پرده برمی افکند. خوانش این اشتیاق در جان باورمندان آماده، شعله می افکند و آنان را در تجربه محتوای روایت، راغب می کند.

آدم قانع، از روایت به شنیدن یا دیدن بسنده می کند اما آدم زیرک در صورتی که میل کند روایت را می زید و عیار تجربه خود را از آن به دست می دهد و آن را باور می کند همه چیز برای باور است که اتفاق می افتد

برای نور، گذرگاه ساختن عبث است، نور آمدنی است و می آید تنها باید بازمانده گذرگاه ها را به دقت سترد تا برای آمدنش مانع نسازد. گذرگاه به هر حال فضا را در بیهودگی اشغال می کند و فرصت را از هدف ایجادی خود ناکام می گذارد.

ما برای رسیدن به جان ارتباط باید از گذرگاه بگذریم، گذرگاه وسیله ای از سر ناچاری است. باید از سلطه آن به سمت محو بکاهیم. باید رابطه را در دل حضور نیز ادامه دهیم و همچنان از گذرگاه های ناشد، بگذریم. گذر از گذرگاه تنها از این راه ممکن می شود. گذرگاه نشانه است؛ نشانه، گذرگاه رمز است. رمز، گذرگاه تحول؛ از تحول کاغذ به شیشه نمایشگر، و قلم، به مجموعه امکانات علمی روز، و تدوین، سهم خلاقیتی که خداوند، بشر را در فهم آن سهیم داشته است.

و از تحول هفت سنگ و نجات بازی و گرگم به هوا و ... به بازی های پیچیده و آزاد رایانه ای. همه اینها ابزار رابطه اند و نسبت به شأن ارتباط، مادون. ما باید به سوی ارتباط و رشد، با سرعت جدی، حرکت کنیم و هرچه کندتر بجنبیم، دورترمان نگه می دارند. هر ابزاری تا زمانی ویژه خود، برترین ابزار است ولی روزگاری می رسد که باید با شأن برترینی وداع کند و جای خود را به برترین وقت (روزگار) بدهد.

ممکن جلوه های فریبای ذوق، همواره، از امکان پسندیدگی گذشته است و روزگار، ممکن جلوه های فریبای خود را دارد و برترین خود را عرضه می کند. آنکه در راه رشد (مقابل غي) پیشتر آمده است، بیشتر عرضه می شود و مشتریان چابکی دارد. ابزاری که عمر کرد خواهد مرد و ابزاری که زمانه را دریافته، معرض خواهد داشت، به ویژه که در عنفوان عمر به این رتبه، بخشیده شده است. اما از ابزارهای زمانه، همواره می توان امیدوار به ابزارهای لطیف تر و دلنوازتر و در عین حال، کارآتر، در آستانه کشف ابزاری جدید بود.

ما در امکان رابطه، درگیر نشانه شناسی می شویم در حالی که ارتباط از ورای نشانه ها، لبخند تندی نشان می دهد. در نسبت با نشانه شناسی ارتباط، جان ارتباط، قوانینی دارد که نشانه شناسی را با جان جستجو، امتزاج می دهد و این جستجو است که به ارتباط انجامیده است. هر آن جان در آنجا جان تر، داستان نشانه شناسی؛ مترقی تر و پروازی تر و برعکس، خدا ما را از آن جان های در آنجا بی جان، محروم کند.

ما از خداوند می خواهیم که ارتباط را بی زبان، هم تفهیم کند و معیار آن تفهیم ویژه را نیز بدهد تا ساز و کار داستان هایمان را در نظر داشته باشیم و برای سهم های نورمان، رویاهای شیرین و باشکوه، ببینیم.

راه نور را نمی توانیم ببندیم چون او را نمی توان بست، تنها می توان، او را ادامه داد، یا نداد.

محمد هادي حسيني جهان آبادي

نگریستن به عظمت زینب (س) اسوه ای جاودانه را در کردار زنی نمایان می کند که شجاعتش، خاستگاهی اعتقادی دارد، یقین به بازگشت امور به پروردگاری دانا، بینا، توانا و دادگر که دامنه های بخشش و بزرگواری اش، از دورترین پروازهای فکر بشری، چندین آسمان بی پایان، افراشته تر و گسترده تر است.

یقینی حاضر و همیشگی، که خردترین جنبش های فکر در ضمیر را نیز، جهت می دهد و همواره با میزان کتاب الهی و خواسته های او، همراه می کند. این یقین، ضامن هرگونه فداکاری و ایثار در راهی است که منتهی به انجام دادن وظیفه های انسانی، در موقعیتی می شود که خداوند نوید معامله می دهد.

معامله با بیکران، قدرت، حکمت، علم، ایمان و هدایت مطلق، برای مومن یقین مدار، در هر شرایطی ارجمند است.

صدق، تابعی از یقین است و هر چه یقین، استوارتر باشد کنش های مومن، صادقانه تر خواهد بود صداقتی که راه به جانبازی می برد از جاده یقینی بس استوار می گذرد که در دشواری ها، حلاوت عسل می بیند. حلاوت سرافرازی در اجابت صادقانه امر بیکران مطلقی رحمان، حلاوت سربلندی در برآمدن از امتحانی مهیب که شجاع ترین زهره های بشری را، سست می کند. باید بسیار اوج گرفته باشی تا بتوانی عرصه قتل عام عزیزان دلبندت را، به زیبایی، تفسیر و ترجمه کنی؛ از پانیفتی و شجاعانه، در برابر قاتلان مهاجم، افشای حقایقی را کنی که راز قتل عام نزدیکانت را روایت می کند.

البته چنین رفتارهایی به هیچ وجه از زینب (س) بعید نیست او دختر کسی است و تربیت کسی را دیده است که یقینش، گزارشگر بی پرده ترین مراتب معرفت است آنجا که می فرماید: "لو کشف الغطاء ما ازددت یقینا": اگر پرده ها کنار روند يقينم را نمی افزایند. پرورده چنین یقینی، کی از دشواری های پیشآمد می هراسد؟ حاشا و کلا. از دیگر سو، او پرورده دامان کسی است که خداوند قهر و لطف او را به مثابه قهر و لطف خداوندی خود، رقم می زند و از فرط یقین، دنیا را تاب نمی آورد و در بلوغ جوانی، خسته از دنیا، به دیدار آن معبودی می شتابد که شیفته اش داشته است.

او خواهر امام حسن (ع) است و هم خون امام حسین (ع) که داستان جانبازی اش اسوه ابدی پاسداري از دین و جوانمردی است. عباس (ع) برادر اوست که حمیت را در نسخه خدایی آن، برای همه بشریت، تقریر کرده است.